Bir Gençlik Kolları Hayali

  

  Ülke olarak yeni bir seçim sürecini daha bitirmiş ve milli iradenin tecellisi olan sandık sonuçlarıyla yeni bir döneme giriş yapmış bulunmaktayız. 7 Haziran Genel Seçimleri, tek başına iktidar olacak çoğunluğa hiçbir partinin ulaşamadığı ve koalisyon formüllerinin denklemde yerini aldığı bir seçim oldu. Seçimlerden sonra geçen bir hafta boyunca çoğu yazar sonuçları partiler ve seçmenler nezdinde değerlendirdi. Herkesin belli görüş ve eleştirileri kamuoyuna yansıtıldı. Epeyce tartışmaların yaşanacağı, partilerin kendi özeleştirilerini yapacağı bir zaman diliminin içerisindeyiz. Partilerle ilgili olarak seçilen politikalardan uygulanan stratejilere, yapılan yanlışlardan temas edilemeyen seçmenlere kadar pek çok başlıkta ve geniş bir yelpazede analizlerle karşılaşmak mümkün. Burada bizim vurgulamak istediğimiz ise parti gençlik kollarının içler acısı hali üzerine.

  Türkiye’de belli bir oranda konsolide edilmiş, kemikleşmiş bir seçmen kitlesine sahip her partinin gençlik teşkilatları bulunuyor. Partilerin en dinamik, en atılgan ve en heyecanlı üyeleri bu gençlerden oluşuyor. Peki, bu gençler partilerimizde ne tür görevlerde kullanılıyorlar ve nasıl bir katkı sağlıyorlar diye sormak lazım. Öncelikle belirtilmesi gereken şudur; partiler gençlik kollarını bir nesne, bir araç, bir sayısal çoğunluk ve bir hızır eleman olarak görüyor. Gençlerin siyasal hayata kazandırılmasını isteyen partiler onlara herhangi bir değer sunamıyor, gelişmelerine katkı sağlamıyor. Gençler ile ilgili yapılan proje ve etkinlikler sınırlı veya ulaşılması güç durumda. Şimdi şu durumu açık ve net bir şekilde ifade etmemiz ve sorgulamamız gerekiyor. Nasıl bir gençlik hayalimiz var? Yahut biz gençlerin ne tür bir ideali var? Geride bıraktığımız seçimlerde birtakım görevlerde bulunan gençler ne tür kazanımlar elde edebildiler? Açıkçası değiştirmemiz gereken bazı önemli noktalar var. Gece yarısı saat üçte vinç üzerinde cadde ve sokakların elektrik direklerini parti bayrakları ile boydan boya donatmanın mantığını, seçmende olan karşılığını ve neden o vincin üzerinde geleceğin teminatı olarak dillere pelesenk edilen gençlerin olduğunu birileri izah etsin. Parti bayrağı asmanın İstanbul surlarına sancak diken Ulubatlı Hasan gibi değerlendirildiği ve o şekilde motive edildiği bir ortam var. Yani bu kadar çok parti bayrağı astırmak gerekli midir acaba? Herhangi bir artı değeri, kazancı yok hükmünde. Bugüne kadar cadde ve sokağı bir parti tarafından tamamen bayrakla süslendi diye fikrini değiştirene rastlamadım. Hem zaten büyük şehirlerin siluetlerinin bu kadar boğucu parti bayraklarıyla kuşatılması kimseye hoş ve estetik gelmiyor. Şu bayrak yarışı seçim propaganda aracı olmaktan çıkarılsa ne kadar güzel olur. Partiler sadece miting yapacakları alanı süsleseler daha iyi olmaz mı yani? Bu kadar masrafa, israf ve ziyana ne gerek var? Sayın Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, AK Parti Genel Başkanı ve Başbakan iken gençlere seslendiği o meşhur sözü hepimiz az çok hatırlarız: ‘‘Gençler durmak yok, koşacaksınız, koşacaksınız, risk alarak koşacaksınız.’’ Herhalde gece yarısı bayrak asma, broşür dağıtma veya farklı siyasal partilerin üyeleri ile tartışma yahut kavga etmek değildir bu risk. Bir başka husus ise gençlerin bir nesne görünümü altında bırakılmasıdır. Gençler bir programdan başka bir programa sürekli olarak hareket ettirilmektedirler. Gençlerin görevi, konuşmacı milletvekili, parti temsilcisi vs. her kimse onları dinlemek(burada sıkıntı yok), hararetle alkışlamak, tezahürat ve slogan atmak için avazı çıktığı kadar bağırmak ve sonra da hiçbir şey olmamış gibi teşkilatına geri dönmektir. Görev tamamlanmıştır. Gelen parti temsilcisinin konuşması için salon gençlerce doldurulmuş, gerekli tezahüratlar attırılmış ve avuç içleri kızarıncaya kadar konuşmacı alkışlatılmıştır. Gelen parti temsilcisine gençler tek bir soru yöneltememiş veya programa katılan gençler siyasi manada soru soracak cesareti kendinde bulamamıştır. Yaptıkları tek katkı aslında sayısal bir çoğunluk sağlamalarıdır hepsi bu.

  Partiye üye olan herkes gönüllülük esasına göre hareket eder. Dışarıdaki algı ise tamamen bambaşkadır. Çoğu partide görev alan genç, siyasetle ilgilenmeyen yaşıtlarınca ücretli çalışmakla itham edilir. Bugüne kadar bu tür bir vakaya rastladığım olmamıştır, aksine üyeler parti için elini taşın altına koyarlar. Bir diğer husus da gençliğin mecliste temsil edilememesi problemidir. Her siyasetçi gençlere büyük önem verdiğini her fırsatta konuşmasının içerisine dahil eder. Ancak olaya sadece fiziki imkânların arttırılmasının yeterli olacağı şeklinde bakılmaması gerekir. Türkiye gibi bir ülkede yediden yetmiş yediye politik bir topluma sahipsiniz ve gençlere siyasi ahlak kurallarını bir türlü aşılayamıyorsunuz. Çünkü örnek aldıkları liderler veya her gün bir arada oldukları teşkilat mensupları o kültüre haiz değil. Çoğu genç, üyesi olduğu partisini gerektiği manasıyla savunamıyor, ifade edemiyor veya tam anlamıyla tanımıyor. Bildikleri kulağa değen bir iki kalıplaşmış cümle o kadar. Gençlik kolları denilen yapılanmaların yazılı metinlerde kalan vizyonları uygulamada kendini göstermiyor. ‘‘Fatih’in İstanbul’u fethettiği yaştasın!’’ denilerek motive edilmeye çalışılan gençler kitap, gazete, dergi okumuyor, yazı yazmıyor, araştırmıyor, kendini ifade edemiyor ve konuş(turul)muyor. Zaten böyle bir ortam da oluşturulmuyor. Gençlerin temsili için mecliste pasif değil etkin, sorunları örten değil çözen milletvekillerine ihtiyacı var. Fakat o da maalesef yok. Nüfusu genç ve dinamik bir yapıya sahip olan ülkede gençler bir şeyler kazanamıyor. Değerleri söylenenlerin çok altında. Bir genç, siyasi partinin gençlik teşkilatına girdiğinde siyaset mekanizmasının temelini oluşturan bir yapıya dahil olduğunu hissetmeli. Kimse kusura bakmasın ama gençler araç olmamalı, gece yarısı bayrak asmamalı, broşür dağıtmamalı ve enerjileri de bu alanlarda tüketilmemelidir. Gençler bu parti teşkilatlarına giriyorsa siyaseti öğrenmeli, siyasi ahlakı hazmetmeli ve siyasi kültürü benimsemelidir. Sayın Başbakan Ahmet Davutoğlu bir konuşmasında çok güzel ifade ediyor bu durumu: ‘‘Gençlik hiçbir zaman nesneleştirilmemeli. Beklentimiz özne olmanız. Özgür olun, özne olun, özgüveniniz olsun.’’

  Şimdi her parti seçim sonuçlarıyla ilgili gerekli muhasebesini yapıyor, kendisini sorguluyor. Biz gençler de sorunun çözümünde anahtar niteliğinde bir noktaya temas etmek istiyoruz. Şu gençlik teşkilatlarınıza bir çeki düzen vermenizin zamanı gelmiştir. Gençlere olumlu manada geleceğe dönük bir katkınız yok denecek kadar az. Dar kalıplara sıkıştırılan, ideolojik kisvelere büründürülen, partisi yüzünden kendi yaşıtlarıyla anlaşamayan bir gençlik profili oluşturuyorsunuz. Hiçbir ilmi ve fikri açıdan siyaseti, politikayı öğretemiyorsunuz veya yanlış gösteriyorsunuz. Gençlere ayak işleri diye tabir edilen işlerle uğraştırıyorsunuz ve zamanlarını çalıyorsunuz. Boş heveslere ve boş uğraşlara iterek hayatlarıyla oynuyorsunuz. Gençler olmasa çoğu işinizin aksayacağını da biliyorsunuz. Ama biz artık nesne olmak istemiyoruz. Yazmasak olmazdı, buyurun buradan yakın. İşe gençliğin ‘‘gençliğini’’ kurtararak başlayın!